กี่เนิ่น กี่นาน ที่ผ่านผัน
กี่คืน กี่วัน ที่ผันผ่าน
กี่ทุกข์ กี่ท้อ ที่ทรมาน
กี่สุข กี่ซ่าน ที่ผ่านกมล
  เคยกิน เคยถ่าย มาหลายครั้ง
เคยนอน เคยนั่ง มาหลายหน
เคยไหม ไตร่ตรอง และมองตน
อ่านลีลา การดิ้นรน ของชีวิต
  หรือเพียงดิ้น เร่าเร่า ไปเรื่อยเรื่อย
ดิ้นจนเหนื่อย ล้มพับ หลับสนิท
และตื่นขึ้น ดิ้นรน เพื่อพ่นพิษ
ตามแรงฤทธิ์ แห่งกิเลส ด้วยเจตนา
  เวียนวน แหวกว่าย มาหลายชาติ
เขียนวาด รูปลักษณ์ เป็นหนักหนา
ทั้งรูปเลว รูปชั่ว กลั้วชีวา
ทั้งรูปพริ้ง โสภา สถาพร
  เราเขียนรูป ติดไว้ ใครจะลบ
ทั้งรูปศพ รูปสวย สโมสร
เราทุกคน ทุกชีวิต คือจิตรกร
มาวาดรูป กลางดินดอน ให้โลกดู
  เมื่อเราวาด ดอกไม้ วิไลลักษณ์
โลกก็จัก ร่ำรวย ความสวยหรู
เมื่อวาดรูป ผีสาง ขวางประตู
แล้วโลกเรา จะน่าดู แต่อย่างใด
  ก็กี่รูป แล้วเล่า ที่เราวาด
แลเลิศล้ำ งามพิลาส ขนาดไหน
หรือขี้เหร่ อัปลักษณ์ สักปานไร
ระวังระไว ในการวาด ทุกชาติเทอญ

   จากหนังสือ “รวมบทกลอนจากรายการวิทยุและโทรทัศน์” 

ท่านจันทร์